co możesz

rób to co możesz a czego nie możesz to nie myśl o tym

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, Charles Chaplin

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem, że zawsze i wszędzie jestem we właściwym momencie i we właściwym miejscu. Od tamtej pory mogłem być spokojny. Dziś wiem, że to się nazywa… Poczuciem własnej wartości.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie, że ból i cierpienie są tylko ostrzeżeniem dla mnie, bym nie żył wbrew własnej prawdzie. Dziś wiem, że to się nazywa… Autentyczność.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem tęsknić za innym życiem i mogłem dostrzec, że wszystko wokół mnie to zaproszenie do rozwoju. Dziś wiem, że to się nazywa… Dojrzałość.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem, że narzucając innym moje pragnienia mogę ich urazić, tym bardziej jeśli wiem, że nie nadszedł odpowiedni czas, że ta osoba nie jest na to gotowa, nawet jeśli tą osobą byłem ja sam. Dziś wiem, że to się nazywa… Szacunek.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uwolniłem się od tego wszystkiego, co nie było dla mnie dobre. Od potraw, ludzi, przedmiotów, sytuacji i od wszystkiego, co wciąż odciągało mnie ode mnie samego. Na początku nazywałem to „zdrowym egoizmem”. Ale dziś wiem, że to… Miłość do samego siebie.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem tracić czas i tworzyć wielkie plany na przyszłość. Dziś robię tylko to, co sprawia mi radość i przyjemność, co kocham i co sprawia, że moje serce się uśmiecha. I robię to na mój sposób i we własnym tempie. Dziś wiem, że to się nazywa… Prostota.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem chcieć mieć zawsze rację. Dzięki temu rzadziej się myliłem. Dziś wiem, że to się nazywa… Pokora.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem żyć przeszłością i zamartwiać się o przyszłość. Teraz żyję chwilą, w której dzieje się WSZYSTKO. Żyję więc teraz każdym dniem i nazywam to… Spełnieniem.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie, że mój umysł może działać przeciwko mnie. Kiedy jednak działa razem z sercem zyskuję ważnego sojusznika. Dziś nazywam to… Życiem!

Autor (ponoć): Charles Chaplin

Błędy

(...) Że we własnym życiu nie wolno poddawać się rozpaczy z powodu naszych błędów i grzechów, ponieważ przeszłość nie jest zamknięta i otrzymuje sens nadany jej przez nasze późniejsze czyny.

Czesław Miłosz "Czego nauczyłem się od Jeanne Hersch?"

Dopełnienie

Ta strona
zwrócona jest do ludzi
i choć jest zatarta
zmienna fałszowana
daje wyobrażenie
o moim kształcie

strona druga
której nie zna nikt
która nigdy nie ujrzy
światła dziennego
której do śmierci i po śmierci
nie dotkną inni ludzie

ta druga strona
znana tylko mnie
żyje w ukryciu
ale wpływa na stronę
jawną

i przez nią styka się z ludźmi

którzy
zdumieni
którzy ubawieni
którzy przerażeni
wołają
skąd to się wzięło u niego
to jest niepodobne do niego

to zupełnie inny człowiek
w znanym wizerunku
ujawnił się rys nowy dwuznaczny
zaskoczył
i dopełnił


Tadeusz Różewicz, z tomu "Rozmowa z księciem" 1960

Franz Ruppert „Symbioza i autonomia” - TRAUMA

„Z teorii traumy wiadomo, że ludzie, którzy przeszli doświadczenie traumy, nie potrafią wchodzić w zdrowe, nieobciążone relacje z innymi ludźmi, ponieważ przez to, co przeszli, stracili kontakt ze sobą i z tego powodu nie potrafią właściwie pojmować świata zewnętrznego. Oglądają otoczenie przez krzywe zwierciadło swego wnętrza, zwierciadło, które wytworzyła trauma. Przeżycie ekstremalnego lęku pozostawia ślad pamięciowy, który utrudnia budowę zdrowych relacji. Te skrajnie negatywne skutki traumy szczególnie dotyczą bliskich relacji emocjonalnych. Wczesne doświadczenia traumy odciskają się tak głęboko w duszy człowieka, że często prowadzą do odnawiania w dalszym życiu tego samego wzorca przeżywania emocjonalnie ważnych relacji (tzn. np. że ktoś, kto kogoś ważnego wcześnie stracił będzie później doprowadzał do takich sytuacji żeby ważni dla niego ludzie go porzucali). Kiedy doświadczamy traumy to nasza psychika się rozszczepia, czyli rozdziela, na część straumatyzowaną (tą, która czuje ból, cierpienie, rozpacz, lęk tak silne, że aż zagrażające życiu), i część, która służy przetrwaniu. Te części straumatyzowane są stałym źródłem niepokoju w psychice człowieka. One się nie starzeją i nie dojrzewają, pozostają na tym poziomie na którym były kiedy wydarzyła się trauma. Żyją jakby w więzieniu duszy, zamrożone ale wciąż żywe. Ratujące życie mechanizmy obronne, które spontanicznie i samoczynnie uruchamiają się w sytuacji traumy, stają się jednak w dłuższej perspektywie groźne dla życia, ponieważ blokują rozwój fizyczny, emocjonalny i duchowy. Powodują, że człowiek nie chce pamiętać o traumie, zaprzecza temu, żeby traumatyczne wydarzenia miały na niego wpływ, przyczyn problemów i konfliktów nie szuka w przeszłości, lecz w teraźniejszości. Te części służące przetrwaniu stają się uparte, niedostępne i zamknięte – nie maja odwagi spróbować czegoś nowego. Znieczulenie emocjonalne, które stanowi główny mechanizm wyparcia traumy, wyłącza nie tylko zagrażające życiu uczucia, lecz ogranicza również radość życia. Dlatego części służące przetrwaniu szukają namiastki pozytywnych doznań – repertuar jest tu bogaty - od nadużywania alkoholu, lekomanii aż do uzależnienia od seksu. W ten sposób człowiek próbuje wyrwać się z więzienia własnej obojętności, przynajmniej na jakiś czas. Człowiek po traumie nie rozumie, że to właśnie z powodu traumy ma negatywny obraz świata. Traumy wytwarzają poczucie bezsilności i bezradności. Niszczą pewność siebie i przekonanie, ze można decydować o własnym życiu. Części służące przetrwaniu żyją w ciągłym stresie. Usztywniają ciało i myślenie. Trudno z nimi dyskutować. Bronią swojego stanowiska pryncypialnie, są dogmatyczne, zawsze znajdują jakieś „tak, ale…”, łatwo się obrażają. Z powodu doświadczenia traumatycznego świat staje się nieobliczalny, inni ludzie niezrozumiali, a ich zachowania nieprzewidywalne. Człowiek sam dla siebie staję się zagadką. Dopóki działamy z poziomu części służących przetrwaniu, nie tolerujemy i nie potrafimy przyjąć najmniejszej krytyki. Zamykamy się coraz bardziej. Szansa na zmianę leży w uaktywnieniu zdrowych części osobowości.”