niedziela, 22 sierpnia 2021

Zihuatanejo

 "Te mury są dziwne. Najpierw ich nienawidzisz. Potem się przyzwyczajasz. Po latach się uzależniasz. To właśnie znaczy - zinstytucjonalizowany. Jak dostajesz dożywocie - pozbawiają cię życia a przynajmniej tego co w nim istotne."
Ellis Boyd „Red” Redding, narrator


"Na tym polega piękno muzyki. Nikt wam jej nie odbierze"
Andy Dufresne


"Wiesz, co mówią Meksykanie o Pacyfiku? Ocean Zapomnienia. Tam chcę przeżyć resztę swojego życia. W ciepłym miejscu, bez wspomnień."
Andy Dufresne


"Meksyk jest tam, a ja tu. Sprowadza się to do prostej decyzji: zajmę się pilnie życiem albo umieraniem."
Andy Dufresne


"Nadzieja to dobra rzecz. Może najlepsza ze wszystkich. A takie żyją wiecznie".
Andy Dufresne


z filmu "Skazani na Shawshank"

sobota, 28 listopada 2020

Bez samoświadomości

 Kilka lat temu na prośbę przyjaciół prowadziłem uroczystość zaślubin na szczycie jednej z beskidzkich gór. Para Młoda wraz z gośćmi była ubrana w lnianych białych ubraniach. Wszyscy wyglądali bardzo podobnie. Wszystko odbywało się niezwykle spokojnie i naturalnie. Wszystkie ubrania, które miałem na sobie włącznie z białą togą były z lnu. Staliśmy w okręgu na polanie na szczycie góry. Para Młoda w środku. Czytałem to co wcześniej wspólnie zredagowaliśmy. I stała się wtedy rzecz dla mnie niezwykła. Jako istota człowiecza mam samoświadomość istnienia jako odrębna jednostka. A na tej górze w pewnym momencie straciłem tę samoświadomość odrębności istnienia. Nagle poczułem się jakbym był częścią otaczającej mnie przyrody. Tej ożywionej jak i nieożywionej. Wyłączyła się ludzka samoświadomość odrębności istnienia i zastąpiła ją współ-świadomość współistnienia z innymi istotami i przyrodą. Byłem jak kamień przy drodze i drzewo stojące obok mnie. Byłem częścią wspólnoty życia na Ziemi. Czułem się tak jakbym rozumiał mowę drzew i kamieni korzystając wyłącznie z komunikacji za pomocą myśli. To było pełne ciszy, spokoju, ogromnego spokoju. Trwałem w tym spokoju i rozmowie z przyrodą za pomocą myśli. Co ciekawe nie zabrało mi to jasności myśli ludzkiej i w pełni świadomości prowadziłem całą ceremonię krok po kroku, słowo po słowie. Jak się wszystko skończyło i zeszliśmy do karczmy samoświadomość odrębności jako człowieka wróciła. Zaznaczam, że nie spożywałem żadnych substancji, które by mogły wprowadzić mnie w ten stan. Odtąd samoświadomość odrębności ludzkiej, często bardzo egoistycznej i krzykliwej mi uwiera. Tęsknię za byciem częścią całości która jest pełna harmonii, wzajemnej akceptacji i miłości. Tęsknię za stanem, gdy nie było mojej egoistycznej odizolowanej od przyrody samoświadomości. To było jedno z najpiękniejszych doznać w moim życiu. Odtąd wszystko co mnie otacza jest mi bardzo bliskie. Ostrożnie podchodzę do przyrody jak do części mnie samego. Amen



czwartek, 7 maja 2020

Stąd spoglądać będziesz w dół

Dorota Osińska - Iskry i łzy


Udręczone oczy wznieś
Na przestrzeń, którą odpływam;
Na spokojną nieba toń
I na mnie, która cię wzywam;
Na kruchutkich łódek ślad
Wśród burzy. Na ich kadłuby,
Co przez chwilę trwają jak iskierka,
Dążąc do zguby.

Zamienionym w gwiazdy
Tylko nam w bezkresach lśnić
Złudne drogowskazy.
Tezeuszom – wątła nić.
Światło na manowcach.
Piosnka na wędrowca głos.
Wróżba na orbitach,
Z której ktoś odczyta – los.

Stąd spoglądać będziesz w dół –
Na ten ocean klęsk,
Gdzie się w pętlę splata noc
I dzień za dniem.
Pojmiesz tu, że ziemia trosk
Jest nieba dnem.
Coś wycierpiał i coś czuł,
Ma cel i sens.

Udręczone oczy wznieś
Na szlak spokojnych snów,
Bo już nie zagrożą ci
Otchłanie burz.
Odtąd nie należysz ty
Do świata już;
I nie zrani ciebie śmiech,
Ni salwa słów.

Zamienionym w gwiazdy
Trzeba nam w bezkresach lśnić
Złudne drogowskazy.
Tezeuszom – wątła nić.
Tym, co błądzą jeszcze
Po manowcach nieszczęść w sny –
Cóż możemy wysłać?
Spadającą iskrę – łzy…

Autor: Jacek Kaczmarski, 1994

niedziela, 3 maja 2020

Jawnie i obowiązkowo


Osobiście jestem za tym by wybory były jawne i obowiązkowe. Skoro jesteśmy w stanie raz do roku oddać PIT do US to jesteśmy w stanie wszyscy oddać głos. Gdyby były jawne tym bardziej mogłyby trwać np. 2 tyg. i można by głosować osobiście, korespondencyjnie czy internetowo za pomocą podpisu zaufanego. Dlaczego jawne? Skoro tak łatwo krytykujemy i kontrolujemy tych których wybraliśmy dlaczego sami nie mamy odwagi poddać się krytyce. Wziąć odpowiedzialności za dokonane wybory. Kto mnie zna ten wie, że nie przepadam za demokracją i dla mnie wszyscy kandydaci to uzurpatorzy, którzy chcą sprawować władzę pod nieobecność króla. Do tej pory sądziłem, że jestem monarchistą-utopistą i powrót króla jest jedynie nierealną bajką. Ale dziś gdy z powodu wirusa cały świat się zatrzymał i zmieniły się priorytety sądzę, że nawet nierealna legenda może stać się realna. „Przyjdź Królestwo Twoje…”

piątek, 24 kwietnia 2020

Normalny

Ten świat to jeden wielki dom wariatów. Więc jaki mam powód do tego by zachowywać się normalnie i racjonalnie?

środa, 8 kwietnia 2020

Pępek

Jak dobrze mieć świadomość, że się nie jest pępkiem świata, że się nie jest niezbędnym by świat mógł istnieć. Jak dobrze mieć świadomość przemijalności. I tego, że nic nie trzeba. Bo wszystko przeminie na tym świecie. Wszystko.
Oddychać razem z trawą i być odpowiedzialnym za to co jest w moim ręku, na tyle na ile mam możliwości.
Nic poza tym.

wtorek, 7 kwietnia 2020

Nawet

nawet w obliczu śmierci i katastrofy ekonomicznej całego świata czytam:

Jak wspaniale jest nienawidzić tych którzy nie myślą tak jak ja!
Jak przyjemnie jest gardzić tymi, którzy błądzą i są głupcami!
Ile przyjemności sprawiają memy i żarty z tych, których idee są dla nas nie do przyjęcia!
Moje myśli są słuszne i każdy powinien je poznać!

sobota, 28 marca 2020

Nad dachami Szamotuł

Miałem piękny sen (z 27 na 28 marca 2020), ale nim go opiszę kilka słów wprowadzenia.
Od dziecka co pewien czas mam sny w których latam. Jednak nie od razu latałem. Pierwsze sny w dzieciństwie jakie miałem w tym temacie najczęściej sprowadzały się do tego, że siadałem na parapecie na 3 piętrze w bloku, w którym mieszkaliśmy (w Skoczowie, na osiedlu Górny Bór) i swobodnie zeskakiwałem na dół. Byłem pewien, że nic mi się nie stanie. Bo zawsze delikatnie opadałem i bez problemu na zgiętych kolanach amortyzowałem zeskok nawet z 3 piętra czy dachu bloku mieszkalnego. Starałem się wtedy wszystkimi siłami wzbić się z powrotem do góry ale mi to nie wychodziło. Potem mając kilkanaście lat w snach już zeskakując z dachów domów udawało mi się lotem ślizgowym jak szybowiec przelecieć nad ulicą czy kilkoma domami. Wzbijanie się do góry powoli się udawało jednak wymagało bardzo wiele wysiłku. Później mając lat dwadzieściakilka udawało mi się jednak nadal z wysiłkiem już wzbijać się od ziemi i dolecieć do gzymsów budynków by usiąść na nich niczym gołąb. Z biegiem czasu latanie wychodziło coraz lepiej. Nawet byłem w stanie wzbić się dość wysoko ponad góry i miasta i szybować niczym jastrząb. Ale to latanie ciągle wymagało wysiłku. I teraz wracam do dzisiejszego snu.

Śniło mi się, że się znalazłem w Szamotułach – mieście w którym się urodziłem i które opuściłem gdy miałem 3,5 roku. Pomimo, że moi rodzice wyprowadzili się z Szamotuł gdy byłem małym dzieckiem to niezwykle szczegółowo pamiętam wiele zdarzeń i miejsc, które pozostały w pamięci. Zwłaszcza wszystkie te które działy się gdy na niezliczone spacery zabierał mnie pradziadek Antoni Słomiński. Szamotuły to dla mnie taka mityczna dziecięca kraina szczęśliwości do której mnie ciągnie. Wracając do snu. Śniło mi się, że znalazłem się w tych Szamotułach i szedłem ulicą od dworca w stronę centrum. Po prawej był bank w którym na poddaszu mieszkał mój dziadek. Lekko podskoczyłem na chodniku i niezwykle łatwo odbiłem się i wzniosłem do góry. Zdałem sobie sprawę, że latanie nie sprawia mi już żadnego wysiłku. Niezwykłe to było odkrycie. Żadnego wysiłku by wznieść się i latać! Czasami gdy starałem się sam włożyć jakiś wysiłek by się wznieść to wtedy miałem problemy z lotem. Jednym słowem najlepszy efekt dawało gdy odpuszczałem wszelki wysiłek i wtedy w zasadzie wyłącznie siłą własnej myśli mogłem lecieć gdzie chcę i na jakiej wysokości chcę. Było to fascynujące przeżycie. Była wiosna. Pamiętam, że zachwycałem się liśćmi na starych drzewach, że świeciło słońce. W końcu doleciałem koło kościoła pw. Świętego Krzyża. Zobaczyłem nagle dziwną rzecz, której nigdy w Szamotułach nie było. Na lewo od ulicy Ratuszowej od kościoła pw. Świętego Krzyża aż do ulicy Kapłańskiej i Parku Sobieskiego był wielki park ze starymi drzewami rosnącymi w szpalerach. Przepiękny wielki niczym pałacowy park, z zadbanymi ścieżkami do spacerowania i ławkami do siedzenia. Zatrzymałem się w tym parku. Patrzyłem w słońce przez młode wiosenne liście drzew. Latałem między konarami tych drzew i zaglądałem ptakom do gniazd. W niektórych gniazdach ptaki siedziały już na jajkach. Na jednym drzewie zobaczyłem dość dziwną scenę, zobaczyłem siedzące naprzeciw siebie ptaki z pięciu różnych gatunków, które intensywnie ze sobą rozmawiały i zupełnie na mnie nie zwracały uwagę, że mój nos jest zaledwie kilkanaście centymetrów od nich. Potem postanowiłem wylecieć z parku i polecieć w stronę Rynku i ulicy Wronieckiej (przy której mieszkałem w dzieciństwie). Zauważyłem, że na moje latanie nad ulicą zwracają uwagę głównie dzieci. I jeden chłopczyk się do mnie przyłączył i usiadł na gzymsie poczty, gdzie znalazł jakieś dziwne stwory fantastyczne. Było to dość zabawne. Spojrzałem w dół na ulicę i zobaczyłem, że tłum ludzi idzie w stronę rynku. Zleciałem w ich stronę i wtedy zobaczyłem kobietę, którą miałem wrażenie znam doskonale ale nie wiem kim jest. Ona mnie rozpoznała i powiedziała jak się nazywam. Powiedziałem jej, że lecę do miejsca gdzie się urodziłem i gdzie mieszkałem na ulicę Świerczewskiego. Ciągnęło mnie tam jak magnes. Wzbiłem się swobodnie nad rynek w słońcu i …obudziłem się.

Swoboda latania bez wysiłku jest piękna :)

Foto: Strych przy mieszkaniu dziadków, na poddaszu banku przy ul.Dworcowej, chyba zrobiłem to zdjęcie w 1985 roku


środa, 18 marca 2020

poniedziałek, 17 lutego 2020

Jeśli już być zapamiętanym...

Po mojej śmierci nie chciałbym by wspominano i zapamiętano mnie tylko z powodu tego co zrobiłem, co napisałem, co osiągnąłem. Dla wielu jest to miara sensu życia. Dla mnie nie jest. Dlatego nie chciałbym bym został zmierzony na podstawie tego ile książek napisałem, ile wykładów zrobiłem, jaką pracę wykonałem. Nie chcę by o tym mówiono. Bo to wszystko wynikało z determinacji na którą składało się wiele czynników. Kraj urodzenia, miejsce zamieszkania, religia którą we mnie wpojono, edukacja oraz ludzie którzy mieli na mnie wpływ. W życiu podejmowałem decyzje, które w większości wynikały właśnie z tych determinantów. Strach nabyty w wyniku edukacji religijnej najczęściej mnie dusił i nie pozwalał na śmiały i mądry rozwój. Gdybym urodził się w Indiach i wyznawał hinduizm, znałbym swoje miejsce w określonej kaście i pewnie żyłbym zgodnie z hinduskimi determinantami. Gdybym urodził się w wiejskiej rodzinie gdzieś w Karpatach pewnie byłbym pasterzem owiec zgodnie z rolniczymi determinantami. Więc, mi osobiście wydaje się, że nie ma dla mnie znaczenia co zrobiłem w swoim życiu i co osiągnąłem. Bo gdybym się poddusił przy porodzie i miał potem mózgowe porażenie dziecięce to nie napisałbym takich książek jakie mi się udało napisać i nie byłbym wstanie oprowadzać setki ludzi. Robiłbym wtedy coś innego. Każdy robi to na co ma siły i możliwości w życiu. Dlatego nie chcę być zapamiętany z powodu tego co osiągnąłem, co zdobyłem, ile ludzi było na moich wykładach i spektaklach w teatrze. Jeśli miałbym być zapamiętany to z innych powodów. Nie jestem łatwym człowiekiem. Wiem, że mam dość paskudny charakter i słowo „lęk” towarzyszy mi całe życie. Chciałbym być zapamiętany jako ten, któremu czasami udaje się przełamać lęki. Udaje się przełamać i pracować nad objawami somatycznymi lęków i depresji. Ten, który po osiągnięciu czegoś i nagromadzeniu umiał się od tego uwolnić. Ten, który nie przyjmował ślepo wiary i przekonań oraz idei tylko drążył i zadawał niewygodne pytania. Z wielu ciężarów nie mam jeszcze sił się uwolnić i zostawić je. Ale mam nadzieję, że z biegiem czasu będę człowiekiem z coraz mniejszą ilością lęków oraz będę wolny od rzeczy, które mnie na różnym poziomie wiążą i zniewalają. Jeśli innym moje istnienie spowodowało zmniejszenie ich cierpienia to właśnie, to będzie moje największe osiągnięcie. Jeśli moje istnienie było dla kogoś bólem, to pozostaje mi przeprosić i powiedzieć, że to za pewne z powodu mojej głupoty i lęków, z którymi staram się dzień po dniu sobie radzić.

środa, 11 grudnia 2019

Nie dam się pokroić za to co wiem dziś

Wielokrotnie doświadczyłem tego, że poznając nowe dokumenty i materiały historyczne musiałem zweryfikować swoje dotychczasową wiedzę i przyznać się do tego, że błądziłem. Nie jestem wszechwiedzący. Nie jestem historykiem, który kurczowo wierzy w to co wie. Nie przywiązuję się do tego co wiem, bo czasami trzeba się z dotychczasową wiedzą pożegnać. Brak przywiązania powoduje, że mniej boli taka zmiana.

Nie dam się pokroić za to co wiem dziś.
Jestem ciekawy jutra i nowych informacji.
Życie zaskakuje.
Nie żyję, by oddać życie dla dotychczasowej wiedzy.

"nim Bogu duszę dasz to najpierw stań i swą ideę dobrze sprawdź" - Georges Brassens

wtorek, 10 grudnia 2019

Po co ta polityka historyczna?

Wszystko co robimy, co mówimy jest falą, która wędruje w kosmos. Skoro umiemy wysyłać i odbierać za pomocą fal obrazy i muzykę to w przyszłości nauczymy się tworzyć takie odbiorniki, które wychwycą fale tego co robiliśmy i mówiliśmy. Odtworzymy zaginione utwory muzyczne wielkich mistrzów. Odtworzymy księgi, które spłonęły. Odtworzymy to co mówił Witkacy, Goethe, Hitler, św.Franciszek z Asyżu, Baal Szem Tow i Bolesław Chrobry. Odtworzymy też wydarzenia. Będziemy wiedzieć jak to było w czasie wojen krzyżowych, czy Luter przybił czy nie przybił na drzwiach kościoła swoje tezy, obejrzymy na wirtualnym ekranie ostatni lot generała Sikorskiego i śmierć Ludwika II Jagiellończyka w bitwie pod Mohaczem oraz kto podpalił stodołę w Jedwabnem. Wszystko stanie się prawdą. Wszystko stanie się jawne.
...no chyba, że mający władzę nad tymi urządzeniami zaanimują hologramem Stalina, Leonarda da Vinci czy Pana Wołodyjowskiego by mówili co będzie ważne dla realizacji ich polityki.

"Co to jest prawda?" - Poncjusz Piłat


niedziela, 15 września 2019

Przysłowia

Cierpienie na pewno nie uszlachetnia
A to co mnie nie zabije to mnie osłabi

...nie ma co się łudzić i okłamywać.


sobota, 20 lipca 2019

W oczekiwaniu na królestwo (sen)

Śniło mi się, że moim zadaniem było zamknąć o określonej godzinie wielki gmach przypominający teatr czy operę w którym we foyer i na schodach było wiele grupek ludzi, które trzymały się w swoim towarzystwie. Nikt z nich nie zwracał uwagę na to co działo się na widowni i to, że na tej widowni dawno skończył się spektakl i wszyscy widzowie już wyszli. Natomiast ci „maruderzy” wciąż siedzieli we foyer i dobrze się czuli w swoim towarzystwie rozprawiając o sprawach natury teologicznej. Poszczególne grupki nie chciały mieć nic wspólnego z sobą. Rozpoznawałem wszystkich którzy tam byli. W każdej z grupek ludzi byli z różnych protestanckich kościołów ewangelikalnych, które znam. Podchodziłem do nich i na początku spokojnie informowałem, że czas opuszczenia gmachu dawno minął i mają wyjść. Byłem zupełnie ignorowany. W końcu podniesionym głosem nakazywałem im opuszczenie gmachu. Także byłem ignorowany. Dawali mi do zrozumienia, że nie ma we mnie pokory, że oni wiedzą lepiej kiedy opuścić ten gmach i co będą robić. Na końcu podeszła do mnie pewna znajoma i z wielkim wyrzutem zwróciła mi uwagę, jak mogę zwracać im wszystkim uwagę, że to niegrzeczne i mam przestać. Ja na to odpowiedziałem, że oni wszyscy już godzinę temu mieli opuścić gmach i miałem godzinę temu zamknąć go na klucz. Przez chwilę miałem wyrzuty sumienia, że źle postępuję i powinienem ich posłuchać ale potem wstrząsnęła mną jedna myśl. W tej myśli zobaczyłem, że ci ludzie kiedyś czekali na Królestwo Niebieskie a dziś zajmują się zupełnie innymi rzeczami a idei królestwa już nikt nie traktuje poważnie. Wydaje im się, że jak wróci Król to jak w baśniach będzie sielanka, oni zatryumfują i nie będą musieli nikogo słuchać ani nic drastycznie w sobie zmieniać. Wtedy rozwiane zostaną wszystkie wątpliwości i wszyscy będą ze sobą współpracować. Będą działać w jednym duchu i jednej myśli ale ten duch i myśl to będzie właśnie to co oni uważali za słuszne. Przeraziłem się, że grupy i ludzie, którzy są przekonani o swej nieomylności i prawdzie nie da się poprowadzić zgodnie z ideą Króla, który jest dla nich jak bajka. Oni już mają własne pomysły, koncepcje i wizje tego co nazywają "Królestwem Niebieskim". Każda z grupek dokładnie już wie co i jak będzie. Każda z grupek jest święcie przekonana o swej słuszności. Pomyślałem, że Król będzie współpracował z tymi, którzy przyjmą bez dyskusji zaskakujące rozkazy do wykonania. Którzy będą robić nie to co im się wydawało ale jak wojsko zaufają dowódcy. Król nie będzie dyskutował z nimi, nie będzie prowadził debat by przekonać demokratycznie o swych racjach. Król nawet do nich się nie zbliży, bo swój czas przeznaczy na tych, którzy bez słowa wstaną i pójdą, którzy od godziny są poza gmachem.

Zatem pytanie kim byli ci, którzy byli na spektaklu jako aktorzy i widzowie i gdzie są od godziny?


"Jeśli jakieś królestwo jest wewnętrznie skłócone, takie królestwo nie może się ostać."
Ewangelia Marka 3:24

poniedziałek, 27 maja 2019

Błądzenie moje było ludzkie

Na cmentarzu żydowskim w Bielsku-Białej zachował się fragment nagrobka Ozjasza Schmelza (zmarł ok. 1916) na którym znajduje się następująca inskrypcja: „Kamień świadkiem, obwieszczającym prawość człowieka. Niemądry to zwyczaj, z przesadą połączony. Wielu poszukuje sensu życia i staje przed nierozwiązalną zagadką. Stąd moja decyzja: Tylko moje usta niech oznajmiają, co we mnie było godne pochwały, nigdy obce. Mimo, że jako istota z krwi i kości błądziłem, Bóg dał mi serce czyste. Błądzenie moje było ludzkie – przesadzając, brałem wiele spraw zupełnie błahych za ważne i istotne. Pragnienia mego serca ziściły się tylko rzadko i w niewielkim zakresie. Wdzięczny za dobro, godziłem się, chwaląc Boga, także ze złem. Jaki był sens mego życia? Próbą odpowiedzi byłyby jałowe rozmyślania. U kresu swoich dni duch mój spodziewa się tam, u góry, zgłębić tajemnicę i uchylić zasłonę!”.



Bardzo to symboliczne. Nie zachowała się górna cześć nagrobka z imieniem, nazwiskiem i datą zgonu. Ale jest filozoficzna opowieść o tym co ten człowiek sądził o sensie swojego życia. Gdyby nie zachowana przedwojenna księga pochówków, nikt by nie wiedział kto jest pochowany pod tym kamieniem. Pamięć odchodzi. Kto dziś pamięta kim był Ozjasz Schmelz, czym się zajmował, ile lat żył, czy miał rodzinę, co zrobił dla siebie, innych, miasta, regionu i świata? Jak zmienił świat? Czy w ogóle jakiś ślad tej zmiany został do dzisiejszego dnia? Nie wiemy. Ludzie odchodzą nie pozostawiając nawet takich śladów jak Ozjasz. Jesteśmy jak płomień świecy i za chwilę znikamy. Dlaczego o tym piszę. Im dłużej patrzę na to jak wiele ludzie ma energię by spierać się o sprawy polityczne czy religijne tym bardziej przypomina mi się Ozjasz i inni anonimowi, po których nie pozostał ślad a żyli jeszcze na przykład 70 lat temu. Jesteśmy bardzo krótkowzroczni. Obchodzimy 100 lecie odzyskania niepodległości przez Polskę. A 100 lat temu dla wielu ludzi w Bielsku świat się walił bo kończyła się 400 letnia stabilność monarchii Habsburgów. Dla innych świat się na nowo rodził i byli pełni energii i sił by tworzyć nowe. Dziś jesteśmy ślepi podobnie jak nasi przodkowie. Królestwa przychodzą i odchodzą. Imperia przychodzą i odchodzą. Cywilizacje się rodzą i umierają. Przyjdzie też czas na cywilizację europejską taką jak znamy od czasów średniowiecza. Demograficznie nie wytrzymamy ani z zalewającymi Europę Arabami ani z Azjatami ze wschodu. To są miliony z południa i miliardy ze wschodu. Nie piszę tego by mówić, że to dobrze czy źle. Tak po prostu jest. Stara Europa odchodzi. Czy islam przejmie pełnię władzy na starym kontynencie? Nie wiem. Był czas gdy islam był motorem rozwoju sztuki, filozofii i medycyny. Może będzie religijnie radykalny a może fanatyzm się zatrzyma i gdy już nie będzie kogo nawracać okrzepnie i przeniknie do niego liberalizm? Może za 200 lat nie będzie już śladu po naszych cmentarzach, stadionach, bibliotekach, pomnikach i miejscach kultu bo przyjdzie nowa cywilizacja ze swoją religią. Nie zostanie nawet kawałek kamienia jak po Ozjaszu. A może cywilizacja azjatycka wyprze arabską z Europy, kto wie jak potem się wszystko potoczy. Może zamkną pamięć o nas w muzeach lub wszystko zostanie zaorane bezpamiętnie.



Czy w związku z tym walka i troska o cokolwiek związanego z naszym otoczeniem, miastem, państwem czy regionem ma jakikolwiek sens? Nie ma. Ale póki w naszych sercach mamy wyłączoną perspektywę setek lat i chcemy zapewnić to co najlepsze dla naszych dzieci to będziemy się spierać o „prawdę najmojszą”. Mamy wszak tyle energii by tracić ją na wzajemne kłótnie, że nie wzniesiemy symbolicznych piramid, które by stały pomimo tego, że naszej cywilizacji nie będzie. Nasze języki zostały pomieszane przy budowie tej wieży Babel.



Chrześcijanie mi przypomną, że wierzą w „koniec świata” w powtórne przyjście Chrystusa i do niczego takiego nie dojdzie o czym piszę. Pierwsi chrześcijanie też wierzyli w to, że Chrystus powróci za ich życia. Od tamtego czasu minęło 2 tys. lat. A co by było gdyby chrześcijanie sobie wyobrazili, że powtórne przyjście Chrystusa nastąpi w 4125 roku? A co by było gdyby ludzie sobie uświadomili, że będą żyć na planecie Ziemi tak długo aż Słońce przestanie świecić? Że niemożliwe?

Może.



Nie ma w nas wrodzonej odpowiedzialności za siebie i za Ziemię – a to było przykazanie w raju dla Adama i Ewy. Czynienie sobie Ziemi poddanej to nie eksploatacja ale troska o poddanych niczym dobry król. Cytat: „Rozradzajcie się i rozmnażajcie się, i napełniajcie ziemię, i czyńcie ją sobie poddaną; panujcie nad rybami morskimi i nad ptactwem niebios, i nad wszelkimi zwierzętami, które się poruszają po ziemi!” Czy udało się człowiekowi panować nad rybami i ptakami? Czy ryby i ptaki w ogóle reagują na nasz głos? Nie. Zatem jest to warunek. Czynić sobie poddaną to znaczy panować nad rybami i ptakami. Co znaczy panować? Mieć wpływ, móc wydawać rozkaz który będzie wykonany. Czy ryby i ptaki nas słuchają? Nie nauczyliśmy się ich mowy. A może tu chodzi o to, że jeśli zachowamy wody tak, by w nich żyły ryby i powietrze oraz drzewa, by w nich żyły ptaki to wtedy róbmy co chcemy z planetą. Wtedy jej nie zniszczymy zachowując zawsze przy życiu ryby i ptaki.



I po co ja to wszystko piszę? Bo sam często błądzę i często zadaję sobie pytanie co tak naprawdę jest ważne. Wiem, że po 100 latach kulturowe i te drobne materialne rzeczy, które wypracowałem znikną i zamienią się w pył. A dziś? Błądzenie moje jest ludzkie – przesadzając, biorę wiele spraw zupełnie błahych za ważne i istotne. Pragnienia mego serca spełniają się tylko rzadko i w niewielkim zakresie.

Prześladuje mnie od dziecka świadomość własnej głupoty, braku wiedzy, braku umiejętności podejmowania dobrych decyzji, ciągłego życia w mgle niewiedzy co jest dobre a co złe. Staram się unikać błędów a wchodzę w nie jak zaczarowany.

Dziś ważna jest dla mnie prawda i piękno.

I słońce i zapach wiatru.

I brzęczenie pszczół.



Czasami w rodzinie, ludziach, otoczeniu, mojej wsi, regionie, państwie, przyrodzie, kulturze, sztuce, wierze dostrzegam prawdę i piękno. Temu poświęcę dalsze siły i życie, nawet jeśli po drodze przez niewiedzę zbłądzę i zrobię głupie rzeczy.

Coraz częściej wydaje mi się, że celem mojego życia nie jest napisanie kolejnych książek czy zarabianie pieniędzy ale nauczenie się radzenia z własnymi lękami i głupotą. Nie wiem czy mi się uda.

sobota, 25 maja 2019

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, Charles Chaplin

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem, że zawsze i wszędzie jestem we właściwym momencie i we właściwym miejscu. Od tamtej pory mogłem być spokojny. Dziś wiem, że to się nazywa… Poczuciem własnej wartości.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie, że ból i cierpienie są tylko ostrzeżeniem dla mnie, bym nie żył wbrew własnej prawdzie. Dziś wiem, że to się nazywa… Autentyczność.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem tęsknić za innym życiem i mogłem dostrzec, że wszystko wokół mnie to zaproszenie do rozwoju. Dziś wiem, że to się nazywa… Dojrzałość.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, zrozumiałem, że narzucając innym moje pragnienia mogę ich urazić, tym bardziej jeśli wiem, że nie nadszedł odpowiedni czas, że ta osoba nie jest na to gotowa, nawet jeśli tą osobą byłem ja sam. Dziś wiem, że to się nazywa… Szacunek.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uwolniłem się od tego wszystkiego, co nie było dla mnie dobre. Od potraw, ludzi, przedmiotów, sytuacji i od wszystkiego, co wciąż odciągało mnie ode mnie samego. Na początku nazywałem to „zdrowym egoizmem”. Ale dziś wiem, że to… Miłość do samego siebie.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem tracić czas i tworzyć wielkie plany na przyszłość. Dziś robię tylko to, co sprawia mi radość i przyjemność, co kocham i co sprawia, że moje serce się uśmiecha. I robię to na mój sposób i we własnym tempie. Dziś wiem, że to się nazywa… Prostota.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem chcieć mieć zawsze rację. Dzięki temu rzadziej się myliłem. Dziś wiem, że to się nazywa… Pokora.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, przestałem żyć przeszłością i zamartwiać się o przyszłość. Teraz żyję chwilą, w której dzieje się WSZYSTKO. Żyję więc teraz każdym dniem i nazywam to… Spełnieniem.

Kiedy naprawdę zacząłem kochać samego siebie, uświadomiłem sobie, że mój umysł może działać przeciwko mnie. Kiedy jednak działa razem z sercem zyskuję ważnego sojusznika. Dziś nazywam to… Życiem!

Autor (ponoć): Charles Chaplin

czwartek, 23 maja 2019

Błędy

(...) Że we własnym życiu nie wolno poddawać się rozpaczy z powodu naszych błędów i grzechów, ponieważ przeszłość nie jest zamknięta i otrzymuje sens nadany jej przez nasze późniejsze czyny.

Czesław Miłosz "Czego nauczyłem się od Jeanne Hersch?"

Dopełnienie


Ta strona
zwrócona jest do ludzi
i choć jest zatarta
zmienna fałszowana
daje wyobrażenie
o moim kształcie

strona druga
której nie zna nikt
która nigdy nie ujrzy
światła dziennego
której do śmierci i po śmierci
nie dotkną inni ludzie

ta druga strona
znana tylko mnie
żyje w ukryciu
ale wpływa na stronę
jawną

i przez nią styka się z ludźmi

którzy
zdumieni
którzy ubawieni
którzy przerażeni
wołają
skąd to się wzięło u niego
to jest niepodobne do niego

to zupełnie inny człowiek
w znanym wizerunku
ujawnił się rys nowy dwuznaczny
zaskoczył
i dopełnił


Tadeusz Różewicz, z tomu "Rozmowa z księciem" 1960

Potop i obraz

Intensywne opady deszczu doprowadziły do stanu alarmu powodziowego. I myślałem o tym, że Pan Bóg rozczarował się człowiekiem w czasach Noego i zesłał potop by człowieka zatopić. A potem człowiek rozczarował się Panem Bogiem, że nie ingeruje gdy człowiek cierpi i utopił Boga usuwając go z życia. I co dalej?

* * *

"Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie? Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową! Przynieśli Mu denara. On ich zapytał: Czyj jest ten obraz i napis? Odpowiedzieli: Cezara. Wówczas rzekł do nich: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga" (Mt 22, 15-21).

- Cezarowi to wiadomo ile bo wysokość podatków jest określona.
- A co należy do Boga?
- A może to nie jest przypowieść o płaceniu podatków, tylko o tym, że coś należy do Boga?